Publiek als instrument op This is War van 30 Seconds to Mars

30 Seconds to Mars is in 1998 opgericht door Jared Leto en zijn broer Shannon Leto. Tomo Milicevic is de gitarist van de band. Bij live concerten wordt de band aangevuld met Tim Kelleher, maar hij is geen vast bandlid. Jared Leto is een bekend Hollywood acteur en heeft onder meer gespeeld in films als Panic Room, Requiem for a Dream en Lord of War. Hij wil zijn beroemdheid echter niet gebruiken om zijn band meer bekendheid te geven.

Inmiddels heeft 30 Seconds to Mars al drie albums uitgebracht. 30 Seconds to Mars in 2002, A Beautiful Lie in 2005 en This is War in 2009. Het laatste album heeft wat op zich laten wachten vanwege contractuele conflicten met het label EMI. Deze review gaat over hun laatste album This is War welke in Nederland op 4 december 2009 is uitgebracht.

Het album

Het album This is War valt niet te vergelijken met de twee voorgaande albums van de band. Het is een duidelijk rustiger album, maar daarom niet minder goed. Ik vind dit zelfs het beste album van de band tot nu toe. Het bestaat uit twaalf nummers. Elk nummer is ook behoorlijk lang zoals op de vorige albums ook het geval was.

Tracklist van This is War:

1. Escape
2. Night of The Hunter
3. Kings and Queens
4. This is War
5. 100 Suns
6. Hurricane
7. Closer to the Edge
8. Vox Populi
9. Search and Destroy
10. Alibi
11. Stranger in Strangeland
12. L490

Selectie van de nummers

Op dit album heeft 30 Seconds to Mars gebruik gemaakt van de stem van het publiek. Dit is nogal uniek om het op deze manier in een album te verwerken. Deze gezamelijke stem wat je normaal gesproken alleen met live albums mee krijgt, hebben zij verwerkt in de diverse nummers op het album. Bij het nummer Vox Populi (Latijns voor Stem van het Volk) is dit het duidelijkst te horen. Het publiek zingt complete coupletten mee of zelf. Zelf vind ik dit een wat minder goed nummer op het album omdat het beetje een Kinderen voor Kinderen vibe bij mij teweeg brengt. Bij de andere nummers hoor je het publiek ook, maar bij dit nummer is het naar mijn idee iets teveel aanwezig. Bij de andere nummers is het meer om het nummer wat meer kracht en intensiteit mee te geven. Het lijkt mij wel heel leuk om deze nummers live te horen tijdens een concert. Op die manier wordt van het publiek natuurlijk ook verwacht de teksten te kennen en uit volle borst mee te schreeuwen en te jodelen, wat waarschijnlijk een heel leuk effect zal hebben. Als publiek ben je dan ook veel meer betrokken bij wat er voor je neus gebeurd.

De nummers 100 Suns en Alibi zijn heel rustige nummers. 100 Suns is heel rustig met enkel een akoestische gitaar en zang, later komt het publiek erbij en zingt wat mee op de achtergrond gevolgd door applaus. Alibi begint heel rustig met een piano en de zang is heel ingetogen. Later in het nummer komt er een elektrische gitaar en drums bij, maar beide heel rustig. Aan het einde van het nummer gaat de zang wat meer omhoog en minder ingetogen, drums en gitaar zijn dan ook meer aanwezig. Door zowel de tekst als de muziek is het een nummer wat nogal emotioneel klinkt.

Het intro van het nummer Stranger in Strangeland begint als een soort spannende filmmuziek waarbij het geluid van de drums (drumcomputer) lijkt op schoten. Vervolgens gaat het nummer wat rustiger van start. Het stuk van het intro komt gedurende het nummer telkens weer terug. Dit nummer is ook wat drukker als de rest van het album en in dit nummer is de stem van het publiek niet meegenomen.

Het nummer Closer to the Edge vind ik het leukste nummer van het album. Dit nummer is vrij snel, met een lekkere melodie en het refrein zing je ook al snel mee. De tekst is eigenlijk heel niet zo vrolijk maar de melodie maakt dat je toch happy wordt van het nummer. Het publiek zingt in dit nummer ook her en der wat mee, maar is niet overduidelijk aanwezig.

Het nummer Kings and Queens is de eerste single die van dit album is uitgebracht en begint met het geluid van een vogel. Vervolgens beginnen de drum, gitaar en zang. Op de achtergrond ook je het publiek meezingen. Het is een nummer wat dan weer rustig is en dan weer wat sneller. Erg afwisselend dus. Al snel kan je met het publiek meedoen, het enige wat ze zingen is oooh ooooh ooh, dus qua tekst niet ingewikkeld. In november speelde 30 Seconds to Mars dit nummer tijdens hun concert in Paradiso en ondanks dat de officiële release van het album nog plaats moest vinden zong een groot gedeelte van het publiek het al mee. Zonder de stem van het publiek klinkt het nummer heel anders dus het is wel een belangrijk ingrediënt. Doordat iedereen meezong was het nummer heel geslaagd.

Het boekje

Het boekje van het album is niet in elk land gelijk, ieder land heeft zijn eigen voorkant. De algemene voorkant is de kop van een Siberische tijger met over de ogen een witte balk met de titel van het album. Het album wat ik heb gekocht heeft een mannelijk gezicht op de voorkant staan met de witte balk met de titel van het album over de ogen van de persoon. Mocht deze voorkant je niet bevallen kan je het papiertje gewoon weghalen en die van de Siberische tijger voorop doen.

Conclusie

Het is heel goed album van 30 Seconds to Mars met een aantal zeer goede nummers. Het is een wat rustiger album dan hun vorige albums. Het klinkt wat volwassener en de teksten hebben wat meer diepgang en zijn doorgaans beter te volgen dan de voorgaande albums. Ik ben heel benieuwd hoe deze nummers live zullen klinken. Je krijgt wel een beetje het idee van een live CD bij dit album, dus dat is hun goed gelukt. Nadeel vind ik wel dat in het boekje geen songteksten staan en voor andere mensen is het misschien een nadeel dat het album zo anders is dan de voorgaande meer emo-rock albums. Misschien dat op dit album iets te veel rustige nummers staan.